Namibië

Oppervlakte: 824.292 vierkante km. (19,8 keer Nederland)

Aantal inwoners: 1,9 miljoen

Foto's geplaatst op 7 december. Hier staan de foto's van 11 december, en hier van 20 december, en hier van 5 januari.

Van Botswana naar Namibië. Here I come!

Direct na de grens beginnen de leuke wegen waar Namibië bekend om staat; gravel.

Iets verder beginnen de asfalt wegen weer.

Bij een politiepost poseer ik even met de agenten. Vriendelijke mensen, de motoren waren belangrijker dan de dingen die ze eigenlijk moesten controleren. ( Wat moesten ze eigenlijk controleren??)

Ten oosten van Bloemfontein zouden bushmen leven. Dat wilden we wel eens zien! Op zoek naar de bushmen.

Het zijn prachtige wegen, leuk om te rijden. Maar een stof dat er op waait?! Niet normaal..

En dan zie je er na een tijdje zo uit..

We verwachtten mannetjes in leren omslagdoekjes en topless vrouwen die met pijl en boog op zoek waren naar een leeuw of zo. Tja, dat was vroeger... Tegenwoordig leven ze gewoon in dorpjes ( die er overigens niet uitzien) hebben ze spijkerbroeken, een ghettoblaster en prijskaartjes aan de spullen die ze proberen te verkopen. Ze kunnen nog wel spoorzoeken en jagen maar doen het zelden..

Wie kijkt hier nou eigenlijk z'n ogen uit? Wij -als toeristen- of zij?

Op de terugweg ging er iets fout. We wilden een stuk afsnijden omdat de Belgen anders niet genoeg benzine zouden hebben. Door een 'shortcut' te nemen zouden ze het waarschijnlijk net halen.

Ik kijk in m'n spiegels en zie Koen van de heuvel afkomen. "Mooie foto" denk ik. Ik stop, laat m'n fiets lekker doorpruttelen en neem een foto. Koen rijdt voorbij en ik spring weer op Ike. POF, uit..... Hij deed niets meer. M'n kickstarter stond vast. Oftewel: m'n zuiger stond vast in m'n cilinder!! Inmiddels zag ik Koen en de anderen aan de horizon verdwijnen. Links voor me begon het onweren. De dichtsbijzijnde asfaltweg was 50 km verderop. Ik had een klein "oeps" moment zal ik maar zeggen. Onder een boom gaan zitten en wachten, wachten en nog eens wachten....

Na ongeveer 30 minuten hadden ze door dat ik er niet meer bij was. Gelukkig keerden zo om om te gaan kijken wat er aan de hand was. Ik was inmiddels een pakje -stress- sigaretten verder schat ik .. Na wat denkwerk kwam ik tot de conclusie dat het een 'warmloper' moest zijn. Ik reed constant de snelheid van een van de Belgen (ongeveer 40) en dat is te langzaam voor een luchtgekoelde motor in deze omstandigheden -denk ik-. Even af laten koelen en hij deed het gelukkig weer. Hierna hield ik de snelheid er goed in en heb verder geen problemen meer gehad.

Tijd voor iets nieuws. Etosha National Park stond op het programma. Op weg naar Etosha.

de bar van de lodge waar we zaten in Etosha. Een prachtige plek!

Het was een bar met een ' vieuw'

bush-sunset

de volgende ochtend begon de game drive. Achterin een landcruiser met een getrainde gids voorin. We begonnen met een ochtend drive, vervolgens zouden we gedropt worden bij een lodge in het park, daar slapen en de volgende dag zouden we weer opgehaald worden voor een middag drive. Ik kan niet anders zeggen dan dat het prachtig en zeer indrukwekkend was. Ik ben inmiddels een van de mensen die officieel de Big Five (Olifant, Neushoorn, Luipaard, Leeuw en Buffel) heeft gezien. Maar je ziet daar nog veeeel meer. Springbok, Gemsbok, Impala, Giraffen, schildpadden, Wildebeest, Zebra enz enz)

sunset in Etosha National Park

een Jakhals

een leeuwin tijdens de duisternis

uitzicht vanuit de lodge

weer zo'n viezerik. Maar we zeggen het nog vaak, de raad van Glenn (Botswana) "Just give it a good shake!" Daarmee doelde hij op je schoenen, t-shirt, broek, slaapzak enz. Eerst goed schudden, dan pas aantrekken.

Olifanten aan het vechten

there goes the loser...

luipaard

nog een leeuw

random foto's uit Namibie:

Foto's geplaatst op 11 december:

om het af te leren, nog even wat vanuit Etosha

De Belgen zijn letterlijk links en ik rechtdoor gegaan. Zij hebben iets minder tijd en gaan gelijk richting het zuiden. Ik ga nog eerst even naar het noorden. Alleen verder dus! Op weg zie ik dit voor me...

....en dit achter me. Spitsuur in Namibie.

Ok..

Op weg naar Sesfontein zie ik de meest mooie landschappen De bush begint langzaam te verdwijnen en een semi woestijn komt langzaam meer opzetten. Het wordt ook steeds warmer. Ook begint het wat te heuvelen.

Onder een boom blaas ik even uit. Het is bloedheet en ik zit constant in dat pak. Ik heb al gedurende een uur of twee geen andere auto / fiets / mens gezien.

Een prachtige weg leid me de bergen in. Ik kom hier echt niemand tegen...

Uitzicht vanaf de Grootberg pas. Prachtig, maar ik geloof dat het er op de foto niet echt uitkomt. Was een lastige piste met veel losse stenen en af en toe scherpe bochten. Ik ben niet de enige die er moeite mee had...

hij ook!

en hij..

Ik kom steeds hoger en de uitzichten zijn werkelijk adembenemend.

Op de camping aangekomen ben ik echt kapot. Bloedhete dag icm een zware piste. Ik moest hard werken om de motor overeind te houden.

Ik krijg hier geen haring in de grond. Het is allemaal rots. Dat hadden de camping eigenaren ook door en dus hebben ze heel vriendelijk wat beton gestort en er een afdakje boven gemaakt. Maar in beton krijg ik natuurlijk helemaal geen haring. Beetje improviseren dus.

Mijn rit door Namibie doet aardig wat stof opwaaien.

Op weg naar de warmwaterbronnen bij Sesfontein moet ik over een hele slechte weg. "A pounding road" zoals ie hier wordt genoemd. Ik ben heel blij met mijn versterkte vering, ik heb 'm nodig! M'n motor stuitert alle kanten op, harder dan 50 km/h lukt echt niet.

JAAAAAAA! Eindelijk, een rivier(tje). Dit wilde ik thuis al, met de motor door een rivier heen crossen. Tis niet dieper dan 30cm, maar toch...

Dank u.

Welkom in wat?? Dit is dus Sesfontein. Drie hutjes, een loslopende hond die het op mijn benen heeft voorzien en wat geiten.....

De weg naar de warmwaterbronnen is werkelijk bagger. 8 km met heel veel grote, losliggende en scherpe stenen. Onder in z'n twee stuiter ik naar boven. Ik begrijp nu waarom er werd gezegd dat de bronnen alleen met een 4x4 bereikbaar zijn..

Eenmaal aangekomen realiseerde ik me opeens wat voor kutleven ik toch eigenlijk heb.

m'n huisje in de avondzon

's Morgens is het weer tijd om verder te gaan. Daar dacht Ike net ff wat anders over. Die slechte weg hiernaar toe heeft me een kapotte binnenband opgelevert. ff plakken dus.

Op weg naar een andere bezienswaardigheid rijd ik weer door een woestijnlandschap. Indrukwekkend!

dor, droog, heel erg warm, maar ooo zooo mooi!

en dan ineens een metropool. Middenin dat 'niks'.

Alsof iemand niets te doen had en allemaal rotsen als een soort Lego op elkaar heeft gestapeld.

Leuk om uit te vergroten als ik weer thuis ben? Ff poseren.

Inmiddels zit echt alles onder het stof. M'n pak, schoenen, kleren (in de koffers!), pannen, tent, slaapzak, alles. Het zit tot in m'n onderbroek. Dit tandwiel was ooit zwart..

De mooie weg brengt me weer een ander landschap in. Ik kom nu door een zandwoestijn. De weg is mooi en goed te rijden, maar het is alsof er iemand een MEGA ventilator aan heeft gezet. Er blaast een harde wind met een constante kracht (geen vlagen) schuin van voren. Ik blijf in z'n drie en doe ongeveer 70km/h

In sommige gevallen waan je je echt alleen op de wereld. Ik kom de hele weg niemand, tegen.

ik mis m'n emmertje en schepje! Gigantische zandbak.

60 km verderop is het landschap drastisch veranderd...

Maar aan het einde: THE ATLANTIC!!!

Daar kwam ik vandaan. Heel raar, opeens houdt het zand op en is er de zee. Als je ff niet op zou letten zou je ineens natte voeten hebben.

Na een dagje ploeteren door het zand en stof ziet m'n luchtfilter er zo uit....

Na schoonmaken. Voor de goede orde, zo hoort ie er dus uit te zien.

Foto's geplaatst op 20 december:

Een van de duinen bij Swakopmund. Ik wilde graag een foto van mij met m'n fiets boven op die berg. Toen ik echter die witte vlek (een landcruiser) zag bikkelen, het advies van wat Zuid Afrikanen aan had gehoord en het mulle zand wat beter had bekeken besloot ik af te taaien. Misschien later..

Iets vererop vind ik een plekje voor mezelf. Het was even wennen dat mulle zand maar daarna zo kicke! Lekker glijden en schuiven, te gek man! Helaas was ik dan weer alleen en heb ik dus ook geen actiefoto's....

Ike lekt nog steeds olie (toerenteller aandrijving). Bij een officiele Yamaha dealer hoop ik de juiste onderdelen te vinden. Hij bleek echter op nog meer plekken te zijn gaan lekken (die imitatie onderdelen blijven me achtervolgen..). Tijd voor een grote beurt!

Alle o-ringen worden vervangen, kleppendeksel gevlakt en de carterventilatie slang vervangen. Het onderdeel wat ik echt zoek echter (de keerring voor de rpm aandrijving) is niet verkrijgbaar hier. De eerste lek zal dus nog wel blijven tot in Kaapstad, waar het waarschijnlijk wel verkrijgbaar is.

klaar hier, op weg naar het volgende!

Het is een asfalt weg, gelukkig maar, want het uitzicht hier is alleen maar zand!

Foto's geplaatst op 5 januari:

Na ongeveer 40km asfalt begint het weer.... Gravel. Recht de Kalahari in.

De wind in combinatie met het zand straalt niet alleen mij maar polijst ook de bergen. Zo glad als babybilletjes.

Swakopmund was een drukke stad. Veel toeristen, en overal restaurants etc. Nu ik dit voor me zie heb ik weer het gevoel dat ik op reis ben. Headin' nowhere....

Golven van steen

Onderweg wordt ik vergezeld door een paar struisvogels die met me meerennen. Ze kruisen drie keer mijn pad op zoek naar een veilig plekje. Als ze nou gewoon zouden stoppen met rennen...

De lodge waar ik die avond bij toeval stop. een prachtige plek, alles is zelf gemaakt door de boer / eigenaar. een lastig karwei omdat het middenin de Namib Desert ligt (rotsen, geen water, warm, moeilijk te bevoorraden enz)

Waarom heeft ie dan zo'n moeite gedaan om er toch een huis te bouwen? Nou, dit is het uitzicht vanaf de ontbijttafel.. Adembenemend.....

Ik ben niet de enige die maar niet aan het prachtige uitzicht kan wennen!

Nadeel van wonen in de woestijn is dat deze jongens regelmatig op bezoek komen. " Just give it a good shake" Remember?

Zodra je deze planten in het wild ziet weet je zeker dat je in de woestijn bent.

..............

De zandduinen bij Sossusvlei. Naar het schijnt de hoogste ter wereld (tot wel 400 m). En alle jezus wat is het hier warm. Ik wordt er letterlijk chagrijnig van. Ik kan m'n concentratie niet vast houden en heb constant dorst. De wind voelt alsof je de oven open doet. Je kent het wel, zo'n hete bal rond je gezicht. SUPERIRRITANT! Ik wil hier weg...

Ok, toegegeven, de duinen zijn best indrukwekkend.

Ja jij ja! Kap 'ns ff!!!

Ik zit echt in een woestijn; zelfs de camping is alleen maar zand..

Ik ben het echt zat. Die Sossusvlei is mij te warm, te duur en ik mag de mensen niet. 's Avonds had ik ruzie met een stel Engelsen wat op een vechtpartijtje dreigde uit te lopen. Zij waren met z'n drieen, ik ben alleen. Ik heb helemaal geen zin in dat soort gezeik! Spullen pakken en wegwezen. Mazzel, ik ga weer de weg op!!!

Na weer een lange dag in die verzengende hitte heb ik wel zin in wat humor en een koud drankje. Dit bord geeft hoop!

Zo zag ik er namelijk uit na de rit van vandaag. Een douche, wat eten en een lekker koud cola-tje gaan er wel in zou ik zeggen.

Vanaf het plaatsje Matahohe houdt het gravel weer op en begint (ok, gelukkig!) het asfalt weer. Kan ik weer even 'relaxed cruisen'.

Men koopt een cola-tje en een hamburger. Lekker! Vervolgens eet je een gedeelte van de hamburger en neemt een slok van de cola. " He, ik heb nog een papiertje in m'n zak. Even weggooien". Men komt terug en neemt weer een slok van de cola. Iets wat voelde als een stukje ui dreef in m'n mond. Bijten dus. AUUUUUUWWWW! Spuig, spuug, godverdegodverdegodverde... Dat was dus geen stukje ui maar een of ander zwart vliegend beest ter grootte van een olifant (echt waar) wat nu in twee stukken op de grond lag te snakken naar het andere deel van z'n lichaam. Maar voordat ik hem doorbeet en uitspuugde had ie nog wel de tijd gevonden om mij vol in m'n tong te prikken. Even naar het ziekenhuis dus, just in case.... Aldaar kreeg ik het beste doktersadvies wat ik ooit heb gehad! Ik was bang dat m'n tong misschien zou gaan zwellen waardoor ik niet meer zou kunnen ademenen. De dokter gaf mij volgend advies: ' Just go and sit outside for half an hour. If you're still breathing by then, you will be fine" En ja, ik citeer hem nu. Prachtig!

een zandstorm(pje) onderweg naar Luderitz. Een scheefhangende motor, max 60km/h en een mooi gezandstraalde linkerkant van m'n velg was het resultaat.

de reden waarom ik naar Luderitz ging. Een verlaten spookstad. Ooit een mijndorp (op zoek naar diamanten)

Meer weten over Kollmanskop -het mijnstadje-? Binnen kort bij Yorintravel op tv. Floortje Dessing was opnames aan het maken. Leuk om te zien hoe dat gaat.

Na Luderitz besluit ik naar Fish River Canyon te gaan. Een prachtige gravel weg, slingerend door de bergen brengt me erheen.

Bittere armoe en niet eens lekker. Ik kan zelfs pasta laten mislukken... Die witte vlekjes zijn irritante vliegen waar je maar niet aan ontkomt...

Na Fish River Canyon wordt het tijd om naar Zuid Afrika te gaan. Over een paar dagen komt m'n meisie aan in Kaapstad. Het staat zo lullig als ik er dan niet ben..

Weet je wat zo irritant is aan gravelwegen? Ander verkeer... Zie hier de reden...

je ziet niets meer en ademt die troep dus ook in. Dit is vlak voor de grens met ZA.

Het vervolg in Zuid Afrika.